“நினைவிழந்த குமுகாயமா? விழித்தெழ வேண்டிய நேரமா?”
“ஒரு இனத்தை அழிக்க ஆயுதங்கள் மட்டும் போதாது… அதன் நினைவுகளையும் உண்மையையும் குழப்பிவிட்டால் போதும்.
எத்தனை தியாகங்கள்… எத்தனை உயிர்கள்… எத்தனை குடும்பங்கள் உடைந்தன…
ஆனால் இன்று… உண்மையாக உழைத்தவர்களை மறந்து, முகமூடி அணிந்தவர்களை நம்பும் நிலைக்கு நாம் வந்துவிட்டோமா?”
சிந்தித்து செயல்படுவதை விட, அழகாக பேசுபவர்களை நாம் எளிதில் நம்புகிறோம்.
உண்மை, நேர்மை, ஒழுக்கம் காக்கும் மனிதர்கள் அமைதியாக வாழ்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் கவனிக்கப்படுவதில்லை.
மேடையில் பேசுபவன் தலைவன் ஆகிறான். மக்கள் பணத்தில் வாழ்பவன் புத்திசாலி ஆகிறான்.
பல வருடங்கள் குடும்பத்தையும் உடலையும் மறந்து உழைத்தவன்… ‘முட்டாள்’ என்று தள்ளப்படுகிறான்.”
“ஈழத்தில்… காணி எல்லை சண்டைக்காக, ஆண்டுகள் பேசிக்கொள்ளாத குடும்பங்கள் இருக்கின்றன.
ஆனால்… எம் இனத்தின் அழிவுக்கு காரணமானவர்களுடன் சிரித்துக்கொண்டு நிற்கும் மனநிலையும் இருக்கிறது.
சிறிய காயங்களை நாம் மறக்க முடியவில்லை. ஆனால் பெரிய துரோகங்களை மறந்து வாழ்கிறோம்.
ஏன்?
பயமா? சுயநலமா? அல்லது… உண்மையை எதிர்கொள்ள தயக்கமா?”
“உண்மையான நாட்டுப்பற்றாளர்கள் எப்போதும் சத்தமாக இருக்க மாட்டார்கள்.
அவர்கள் மேடைகளை தேட மாட்டார்கள். புகழை கேட்க மாட்டார்கள்.
அவர்கள் உழைப்பார்கள்… அமைதியாக.
ஆனால் வரலாறு காட்டுகிறது… உண்மையாக உழைத்தவர்களை, அவர்களின் காலத்தில் சமூகம் பெரும்பாலும் புரிந்துகொள்ளவில்லை.
பின்னர் மட்டும்… அவர்களை நினைத்து அழுதது.”
“ஒரு இனத்தின் எதிர்காலம், அது யாரை நம்புகிறது என்பதில் இருக்கிறது.
நாம் இன்னும் வெளிப்பாட்டையா நம்பப் போகிறோம்? அல்லது உண்மையையும் தியாகத்தையும் அடையாளம் காணப் போகிறோம்?
சிந்திக்காத சமூகம் எளிதில் ஏமாறும். ஆனால் சிந்திக்கத் தொடங்கும் சமூகம்… மீண்டும் எழும்.
இனி ஒருவரை நம்புவதற்கு முன், அவர் எப்படி பேசுகிறார் என்பதை விட, அவர் எப்படி வாழ்கிறார் என்பதை பார்ப்போம்.
உண்மையை மதிப்போம். தியாகத்தை மறக்காதிருப்போம். விழித்தெழும் குமுகாயமாக மாறுவோம்.”
இந்த காணொளி ஒருவரை தாக்குவதற்காக அல்ல. ஒரு சமூகமாக நாம் எதை இழந்தோம், எதை திருத்த வேண்டும் என்பதைக் குறித்து சிந்திக்க வைப்பதற்காக.
MMSR