வெலிக்கடைச் சிறைச்சாலைப் படுகொலை
“1983…
தமிழர் வரலாற்றின் இருண்ட ஆண்டுகளில் ஒன்று…
ஜூலை மாதம்…
இலங்கை எரிந்துகொண்டிருந்தது…
இனவெறி…
பயம்…
இரத்தம்…
அந்த இருண்ட நாட்களில்
உலகம் மறக்க முடியாத ஒரு படுகொலை நடந்தது…
வெலிக்கடைச் சிறைச்சாலை…”
“1983 ஜூலை…
தமிழர்களுக்கு எதிராக
தீவிரமான வன்முறை வெடித்தது…
வீடுகள் எரிக்கப்பட்டன…
கடைகள் சிதைக்கப்பட்டன…
ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அகதிகளானார்கள்…
தெருக்களில் பயம் மட்டுமே இருந்தது…
ஆனால்…
பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டிய சிறைச்சாலைக்குள்ளும்
மரணம் காத்திருந்தது…”
“கொழும்பின் அதி உயர் பாதுகாப்பு சிறைச்சாலை…
வெலிக்கடை…
அங்கு அடைக்கப்பட்டிருந்தனர்
தமிழ் அரசியல் கைதிகள்…
1983 ஜூலை 25…
திடீரென
சிறை கதவுகள் திறக்கப்பட்டன…
ஆயுதங்களுடன் வந்த கூட்டம்
தமிழ்க் கைதிகள் மீது பாய்ந்தது…
கத்திகள்…
வாள்கள்…
இரும்புக் கம்பிகள்…
மனித குரல்கள்
உதவி கேட்டு ஒலித்தன…
ஆனால்…
யாரும் காப்பாற்ற வரவில்லை…
“அன்று மட்டும்…
35 தமிழர்கள் கொடூரமாகக் கொல்லப்பட்டனர்…”
“முதல் தாக்குதலுக்குப் பிறகும்
பாதுகாப்பு வழங்கப்படவில்லை…
மூன்று நாட்கள் கழித்து…
மீண்டும் தாக்குதல்…
உயிர் தப்பியிருந்த கைதிகளும்
மீண்டும் கொலை செய்யப்பட்டனர்…
மேலும் 18 உயிர்கள்…
இரண்டு நாட்களில்
மொத்தம் 53 தமிழர்கள்…
வெலிக்கடையில் படுகொலை செய்யப்பட்டனர்…”
“அந்த இரத்த நாள்களில்
உயிரிழந்தவர்களில் சிலர்…
குட்டிமணி…
தங்கத்துரை…
ஜெகன்…
தமிழர் உரிமைக்காக போராடியவர்கள்…
ஆனால்…
பாதுகாப்பின்றி
சிறைக்குள் உயிரிழந்தவர்கள்…”
“வெலிக்கடை…
அது ஒரு சிறைச்சாலையின் பெயர் மட்டும் அல்ல…
தமிழர் வரலாற்றின்
அழியாத இரத்தச் சுவடு…
நீதிக்காக இன்னும் காத்திருக்கும்
ஒரு மௌனக் குரல்…
காலம் கடந்தாலும்…
இந்த நினைவுகள் அழியாது…
நாம் நினைவுகூர்கிறோம்…
என்றும்…”
அறிவை பாதுகாக்காத சமூகம்,
தன் அடையாளத்தை இழக்கும்.
நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்…
பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள்…
மீண்டும் இது நடக்காத உலகை உருவாக்குங்கள்.”